Veteranen ontvangen draaginsigne Nobelprijs VN-militairen

0

OUDENBOSCH – Aan 14 veteranen uit de gemeente Halderberge is het zogenaamde Draaginsigne Nobelprijs VN-militairen toegekend. Dit draaginsigne werd onlangs door burgemeester Vonk-Vedder aan vier van hen officieel uitgereikt. In aanloop naar Bevrijdingsdag vertelt wekelijks één van hen in de Bode over zijn ervaringen tijdens de vredesmissie waaraan hij deelnam. Deze week is het de beurt aan Johan Jaspers.

Johan Jaspers vertrok een dag na zijn 19de verjaardag naar Zuid-Libanon. “Ik was dienstplichtig, maar heb me vrijwillig voor deze UNIFIL-missie aangemeld. Twee vrienden van me waren er namelijk allebei geweest. Door hun verhalen, raakte ik enthousiast om ook te gaan. Ik wist dus waaraan ik begon”, verklaart Johan zijn beslissing.

Heksenketel
“Na aankomst op het vliegveld van Beiroet, werden we met de ruggen tegen elkaar gezeten in open viertonners naar onze post in Al Mansouri vervoerd”, herinnert Johan zich nog goed. “Het voelde alsof ik in een heksenketel was beland. De drukte, de warmte… Onderweg besefte ik plotseling dat we een open doelwit vormden. Gelukkig bereikten we veilig onze bestemming. Charlie’s Angels oftewel post 7-17 bleek niet meer te zijn dan een afgeleefde eengezinswoning die wel wat weg had van een bunker. Het was in UNIFIL-kleuren geverfd en er stonden wat barakken bij. Vanuit het platte dak keken we uit op zee. Onze opdracht was het bewaken van de grens en het bijhouden van het logboek. We voerden patrouilles uit en bemanden nog een bijpost.”

Terreuraanslag
“Ik zat daar met nog zo’n 15 à 20 dienstplichtigen en één beroeps. We draaiden diensten van 10 uur op, 20 uur af. Dat de begintijd steeds verschoof, betekende een aanslag op ons bioritme. Ik heb gelukkig zelf geen ernstige incidenten meegemaakt. Wel ben ik me constant bewust geweest van de dreiging. Op een gegeven moment kwamen vrouwelijke en mannelijke Israëlische soldaten naar het dorp om mogelijke terroristen op te pakken. Van overhand kregen we door dat we hen door moesten laten. Dat maakte wel indruk. En als er weer een helikopter overvloog, voelde ik me een levende schietschijf. Ook was er een terreuraanslag op een Amerikaanse basis die weliswaar een stuk verderop lag, maar toch… Ik leefde op adrenaline, vond het één groot avontuur. Zelf bleef ik kalm onder de omstandigheden maar heb anderen zien instorten. Gelukkig konden we elkaar goed opvangen. Er heerste een enorme broederschap.”

Wedstrijd
“Met de plaatselijke bevolking hadden we goed contact. Vooral de kooplieden waren blij met onze komst. Regelmatig werden we uitgenodigd om te komen eten of thee te komen drinken. Dat mocht, maar wel gewapend en in uniform. In mijn vrije tijd ging ik veel hardlopen. Dan liep ik van de ene naar de andere post. Van tevoren ging er dan wel een melding uit. Liep ik daar in mijn korte broek, shirtje én een holster met daarin een pistool. Er werd ook fanatiek getraind voor een wedstrijd waar 23 teams uit het hele gebied aan deelnamen. Er deden ook Amerikaanse paracommando’s aan mee die speciaal daarvoor aan wal kwamen, maar wij gingen er met de zege vandoor!”

Waardering
“Na vier maanden was ik weer thuis. Ik heb me direct aangemeld om beroeps te worden, maar mijn inschrijfformulier raakte kwijt. Door de liefde veranderde ik van plan en uiteindelijk ben ik timmerman geworden. Mijn uitzending heeft echt wel wat met me gedaan. Ik kijk anders naar zaken die wij hier in Nederland vanzelfsprekend vinden. Bij terugkomst was ik volwassener en heel wat wijze lessen rijker. Destijds was ik wild en onervaren, maar naarmate ik ouder wordt, besef ik pas in welke omstandigheden ik daar gezeten heb. We hebben risico’s gelopen en in die zin zie ik dit draaginsigne als een symbool van waardering daarvoor.”

BIJDRAGE ELS ROMMERS

Johan Jaspers met een aantal tastbare herinneringen van zijn missie, waaronder een PLO-baret.

+Johan Jaspers (Medium)

 

Comments are closed.

Algemeen